Triple-Pion 1
Teamblog
Triple-Pion 1 - Baronie 5 door de ogen van Ron
Triplepion 1 – Baronie 5 : 4 ½ - 3 ½
Het is natuurlijk een ondankbare taak om het wedstrijdverslag te moeten schrijven van een wedstrijd die je als team op het nippertje hebt verloren. Neem daarbij het gegeven dat dit in het nog prille seizoen 2009/2010 voor ons vijfde team reeds de tweede keer was dat dit gebeurde en men begrijpt dat de schrijver van dit stukje wel eens gemotiveerder achter zijn toetsenbord is gekropen.
Bij het verlaten van de speelzaal probeerde teamleider Chiel von Meijenfeldt er nog even de moed in te houden met de mededeling dat we nu toch écht de sterkste teams uit de poule reeds waren tegengekomen en dat dus een score van 2 uit 3 nog niet eens zo slecht was… Het was aan dovemansoren gericht want het team zat stuk: weer nét niet, terwijl het er lange tijd zo hoopvol had uitgezien. Toen Chiel zelf immers als laatste in vliegende tijdnood de ene na de andere zet à tempo op het bord toverde was de tussenstand 3 ½ - 3 ½ en gingen we langzaamaan in ‘het Wonder van Eindhoven’ geloven. Het heeft niet zo mogen zijn. Chiels vlag viel op een moment dat zijn tegenstander nog 10 minuten op de klok had. Het verlies was een feit, de deceptie was groot.
Maar! Was het daarom een mislukte schaakmiddag ? Welnee, verre van dat. Ons vriendenteam weet zich iedere keer weer zeer met elkaar te vermaken. Alleen al de aanloop naar de wedstrijd is vaak zeer vermakelijk en dan met name door de gespreksonderwerpen die op de heenreis worden aangesneden. Dit keer ging het over de kookkunst van één der inzittenden, Osama Bin Laden, de PVV van ons aller Geert en de fotoreportage van de 60-jarige Patricia P. in het herenblad dat door menigeen slechts om de goede interviews wordt aangeschaft.
“Wat heeft dit alles met schaken te maken!?”, zal een niet-begrijpende lezer zich afvragen.
Welnu, helemaal niets maar het blijkt iedere keer weer een ontspannen manier om naar een wedstrijd toe te leven.
Na aankomst een bak koffie met z’n allen, een filosofisch getinte opmerking van teamgenoot Arjan K. (“Ik moet ongelofelijk bouten”) en een korte strategische voorbeschouwing annex teambespreking van de generaalszoon Von Meijenfeldt zorgen voor een juiste ambiance.
Aan de voorbereiding heeft het dan ook niet gelegen.
Het is jammer. Erg jammer, maar zo lopen de zaken soms.
Volgend jaar – let wel: niet volgend seizoen maar volgend schaakjaar en dat is dus al in januari 2010 - beter.
Ron Graumans
PS
Voor details betreffende de gespeelde partijen verwijs ik de lezer naar de notatieboekjes van de afzonderlijke spelers van het vijfde. Ik heb er weinig van meegekregen aangezien ik zelf tot vrij laat bezig was met de eigen partij en niemand zich na de nederlaag geroepen voelde om een bijdrage mijn kant op te sturen.
Het is natuurlijk een ondankbare taak om het wedstrijdverslag te moeten schrijven van een wedstrijd die je als team op het nippertje hebt verloren. Neem daarbij het gegeven dat dit in het nog prille seizoen 2009/2010 voor ons vijfde team reeds de tweede keer was dat dit gebeurde en men begrijpt dat de schrijver van dit stukje wel eens gemotiveerder achter zijn toetsenbord is gekropen.
Bij het verlaten van de speelzaal probeerde teamleider Chiel von Meijenfeldt er nog even de moed in te houden met de mededeling dat we nu toch écht de sterkste teams uit de poule reeds waren tegengekomen en dat dus een score van 2 uit 3 nog niet eens zo slecht was… Het was aan dovemansoren gericht want het team zat stuk: weer nét niet, terwijl het er lange tijd zo hoopvol had uitgezien. Toen Chiel zelf immers als laatste in vliegende tijdnood de ene na de andere zet à tempo op het bord toverde was de tussenstand 3 ½ - 3 ½ en gingen we langzaamaan in ‘het Wonder van Eindhoven’ geloven. Het heeft niet zo mogen zijn. Chiels vlag viel op een moment dat zijn tegenstander nog 10 minuten op de klok had. Het verlies was een feit, de deceptie was groot.
Maar! Was het daarom een mislukte schaakmiddag ? Welnee, verre van dat. Ons vriendenteam weet zich iedere keer weer zeer met elkaar te vermaken. Alleen al de aanloop naar de wedstrijd is vaak zeer vermakelijk en dan met name door de gespreksonderwerpen die op de heenreis worden aangesneden. Dit keer ging het over de kookkunst van één der inzittenden, Osama Bin Laden, de PVV van ons aller Geert en de fotoreportage van de 60-jarige Patricia P. in het herenblad dat door menigeen slechts om de goede interviews wordt aangeschaft.
“Wat heeft dit alles met schaken te maken!?”, zal een niet-begrijpende lezer zich afvragen.
Welnu, helemaal niets maar het blijkt iedere keer weer een ontspannen manier om naar een wedstrijd toe te leven.
Na aankomst een bak koffie met z’n allen, een filosofisch getinte opmerking van teamgenoot Arjan K. (“Ik moet ongelofelijk bouten”) en een korte strategische voorbeschouwing annex teambespreking van de generaalszoon Von Meijenfeldt zorgen voor een juiste ambiance.
Aan de voorbereiding heeft het dan ook niet gelegen.
Het is jammer. Erg jammer, maar zo lopen de zaken soms.
Volgend jaar – let wel: niet volgend seizoen maar volgend schaakjaar en dat is dus al in januari 2010 - beter.
Ron Graumans
PS
Voor details betreffende de gespeelde partijen verwijs ik de lezer naar de notatieboekjes van de afzonderlijke spelers van het vijfde. Ik heb er weinig van meegekregen aangezien ik zelf tot vrij laat bezig was met de eigen partij en niemand zich na de nederlaag geroepen voelde om een bijdrage mijn kant op te sturen.
Plaats een reactie
Je moet een geregistreerde gebruiker zijn om te kunnen reageren op een blog item.
Als je al geregistreerd bent log dan hier in
Als je al geregistreerd bent log dan hier in
